Досым, бүгін саған бір оқиғаны айтып берейін. Мен Дамир, отыз жаста, жүк көлігінің жүргізушісімін. Жылына он айды жолда өткіземін. Ресей, Қазақстан, кейде тіпті Еуропа. Бұл өмір — романтика деп ойлайсың ба? Ештеңе де ұқсамайды. Күнде бірдей трасса, бірдей бензин бағасы, бірдей жалғыздық.
Әсіресе түндері... Кабинада отырасың, сыртта қараңғы, тек жұлдыздар ғана жолды нұрландырады. Радиода бір ән қайталанады. Ешкім жоқ. Тек сен және руль. Осындай сәттерде миыңа түрлі ойлар келеді. Кейде аялдамаға тоқтап, телефонды алып, интернетті ақтара бастайсың. Небәрі уақытты өткізу үшін.
Сол күні де осылай болды. Қостанайдан Ақтөбеге бара жатқанмын. Түнгі сағат бір шамасы. Шаршадым, кофе іштім, бірақ ұйқы келмейді. Телефонды қолға алдым. Әдеттегідей — жаңалықтар, инстаграмдағы достардың суреттері, жалықтыратын видеолар. Бір сәтте әлдебір сайтқа тап болдым. Бірақ кірмейін деп едім, блоктау кесірінен ашылмады. Интернетте бірнеше әрекеттен кейін кездейсоқ тауып алдым — vavada жұмыс айнасы. Басында түсінбедім, бұл не? Аштым. Карталар, слоттар, айналдырулар. Құмар ойындар екенін түйдім.
Шынын айтайын ба? Бұрын ешқашан ойнаған емеспін. Бір рет достарыммен покерге отырғаным болмаса, ол да ақша үшін емес, жай шу деген. Бірақ сол түні бірдеме маған «Байқап көр» деп тұрды. Бәлкім шаршау, бәлкім жалғыздық, бәлкім адреналинге деген аштық.
Тіркелдім. Бонус берді. Он мың теңге салдым — бұл менің бір күндік тамағыма кететін ақша. «Егер ұтылсам, ертең шелпек пен сумен жүремін», — деп ойладым.
Бірінші ойын — рулетка. Дөңгелек айналады. Жүрек соғысын естисің бе? Ол кезде кабинада соған ұқсас еді. Қызыл немесе қара? Мен қызылды таңдадым. Дөңгелек тоқтады — қара. Тыңдарман, он мыңның жартысы кетті. «Ма, келесі раундта қара болады», — дедім. Қайта қойдым — бес мың. Дөңгелек айналады... Қара пайда болды. Алғашқы ұтыс! Жеті мың қайтып келді. Ой, бұл сезім! Күннің астында тоңазытқышты көтергендей емес, бірақ әйтеуір.
Мен ойнадым. Сағат екі, сосын үш. Кофе салқындап қалды, сіріңкені де ұмытып кеттім. Тек экранға қарап отырмын. Бір кезде ұтыс тізбегі басталды — қатарынан алты рет! Есепшотта елу мың теңге. Алдымен сенбедім. Қайта жүктедім. Елу мың үш жүз.
Бұл не деген сәт екенін білесің бе? Айдап келе жатып, жолда алтын кенін тапқандай. Қолым дірілдейді. Ұйқы деген жоқ. Келесі айналдыруда тағы да ұттым — жиырма мың. Сосын қателік жасадым. Ашкөздік. Мен барлығын қайта бір ставкаға қойдым. Дөңгелек айналды... тоқтады. Бос. Ештеңе. Есепшот нөлге дейін түсті.
Телефонды жерге лақтыра жаздадым. Рульге бетімді қойып, отыра бердім. «Ақымақ-ай, Дамир, ақымақ», — дедім өзіме. Он мың ғана емес, елу мың ұтылды. Бір апталық жұмыс ақшам.
Сол түні жүре алмадым. Аялдамада тоқтап, аспанға қарап жатым. Таңертең сергіп, күн шыққанда жолға шықтым. Бірақ миымда бір ой: «Қайта кіріп көрші, сәттілік қайтады» деп тұр. Жоқ, мықты болдым. Екі апта бойы жақындамадым.
Тек үшінші аптада, кезекті ұзақ рейсте, қайтадан
vavada жұмыс айнасы дегенді еске түсірдім. Бұл жолы басқаша ойнауға ант еттім. Ереже қойдым: күніне екі мың ғана, артық емес. Ұтсам — тоқтаймын, ұтылсам — сол күні басқа әрекет жоқ.
Бір ай осылай өтті. Кішкене ұтыстар жиналып, бірде бір күні отыз мың теңге ұтып алдым. Тура сол кезде жеңілімнің ащысын да, жеңістің тәттісін де татыдым. Қазір айына бір-екі рет, демалыс күні ашамын. Сен білесің бе, бір қызығы: бұл ойын маған тек ақша емес, бірдеңе басқа нәрсе берді. Жолда жалғыз келе жатып, енді «күту» дегенді үйрендім. Сәттілікке ашуланбауды үйрендім.
Әлі күнге дейін күйеуге шықпаған әпкем екеуміз бірге тұрамыз. Ол маған «сен ойыншы болып кеттің» дейді. Мен күлемін. Жоқ, әпке, мен жолда жалғыздықтан қашудың жолын таптым. Ал vavada жұмыс айнасы — сол көпірдің бірі ғана. Ең бастысы — басыңды салқын ұстап, «жетінші сезіміңді» пайдалана білу. Ал менің жетінші сезімім — уақытында тоқтай білу.
